W przypadku Starszego Futharku nazwy run nie zachowały się wprost w jednym pełnym, współczesnym im zestawie, dlatego część form jest rekonstruowana na podstawie późniejszych tradycji germańskich i porównań językowych. Dla Wunjo rekonstrukcja jest powszechnie przyjmowana, ale jak przy wielu nazwach run trzeba pamiętać, że mówimy o odtworzeniu naukowym, a nie o jednym dosłownie zachowanym podpisie z epoki.

Pod względem fonetycznym runa oznacza głoskę w. W praktyce była więc jednocześnie znakiem pisma, nazwą i nośnikiem znaczenia leksykalnego - co jest typowe dla alfabetów runicznych.

Co mówią o Wunjo poematy runiczne?

Wunjo nie występuje jako taka w zachowanych poematach norweskim i islandzkim, ponieważ te odnoszą się do młodszej tradycji runicznej, a odpowiadający jej znak nie należy tam do standardowego zestawu w tej samej postaci. Najbliższe poświadczenie literackie daje tradycja anglosaska, gdzie pojawia się pokrewna runa wynn.

W poemacie anglosaskim wynn oznacza radość i pomyślność, zwłaszcza odczuwaną przez tego, kto ma dość dóbr i spokojne życie. Nie jest to jednak dowód na istnienie gotowego systemu wróżbiarskiego w starożytności, tylko świadectwo nazwy i pola znaczeniowego znaku w późniejszej tradycji germańskiej.

• Starszy Futhark - Wunjo jest runą poświadczoną epigraficznie jako znak pisma.
• Poemat anglosaski - zachowuje pokrewną nazwę i sens radości.
• Poematy norweski i islandzki - nie opisują Wunjo jako runy Starszego Futharku w tej samej formie.

Jak interpretuje się Wunjo symbolicznie i we wróżbiarstwie?

We współczesnym wróżbiarstwie Wunjo odczytuje się zwykle jako runę radości, zgody, ulgi i udanego zakończenia spraw. To jednak przede wszystkim interpretacja nowoczesna, rozwijana głównie w XX wieku, a nie poświadczona praktyka ze starożytnej Skandynawii czy świata germańskiego.

W literaturze ezoterycznej inspirowanej runami, także u autorów takich jak Ralph Blum czy Edred Thorsson (Stephen Flowers), Wunjo w pozycji prostej ma oznaczać harmonię, satysfakcję, dobre relacje, powodzenie i poczucie, że sprawy układają się właściwie. W rozkładach bywa łączona z pojednaniem, komfortem psychicznym i okresem po napięciu.

W pozycji odwróconej, czyli merkstave, Wunjo interpretuje się zwykle jako chwilowy brak radości, rozczarowanie, dysharmonię, napięcia w relacjach albo odwlekanie satysfakcjonującego finału. Taki sens nie wynika wprost z poematów runicznych ani inskrypcji, lecz z późniejszej praktyki okultystycznej.

Typowe współczesne odczytania wyglądają tak:

Częsty błąd polega na przedstawianiu tych znaczeń jako odwiecznych. Historycznie mamy pewne podstawy dla znaczenia nazwy, ale nie mamy źródeł starożytnych, które dawałyby gotową instrukcję wróżenia z Wunjo w układach prostych i odwróconych.

Jak używa się Wunjo dziś i z czym bywa mylona?

Dziś Wunjo pojawia się w trzech głównych obiegach: naukowym, rekonstrukcyjnym i ezoterycznym. W każdym z nich znaczy coś trochę innego, dlatego łatwo o nieporozumienia.

W runologii to po prostu znak alfabetu Starszego Futharku o wartości fonetycznej w i nazwie związanej z radością. W praktykach neopogańskich i wróżbiarskich bywa traktowana jako symbol dobrostanu lub amuletu na pomyślność, ale taki użytek jest współczesny.

Najczęstsze pomyłki dotyczą kilku spraw:

• mieszania Starszego i Młodszego Futharku, jakby był to jeden niezmienny alfabet,
• uznawania XX-wiecznych znaczeń wróżbiarskich za wiedzę starogermańską,
• mylenia run z pismami stworzonymi przez Tolkiena, takimi jak cirth czy tengwar,
• automatycznego stosowania odwróceń do każdej runy bez refleksji nad tradycją i kształtem znaku.

W przypadku Wunjo nie ma istotnej, szeroko rozpoznawanej historii zawłaszczenia przez nazizm porównywalnej z losem takich znaków jak sowilo czy tyr. Mimo to każdy znak runiczny może dziś funkcjonować w różnych kontekstach ideologicznych, więc znaczenie zawsze warto oceniać razem z miejscem użycia.