Cherubini – kim są?

Słowo ,,Cherub” z języka asyryjskiego oznacza ,,modlącego się”. Cherubini to anioły, które mają bliski kontakt z Bogiem. Komplementują go oraz adorują, w każdej chwili służąc mu usługami w każdej chwili. Cherubini w hierarchii są tuż za Serafinami. 

Dawniej jednak uznawano ich nie za Aniołów, a za istoty nadprzyrodzone. W Piśmie Świętym brak bowiem wzmianki, dotyczącej tego, że Cherubini zaliczają się do Aniołów. To utożsamienie nastąpiło znacznie później.

Jak przedstawieni się Cherubini?

Cherubini są chętnie przedstawiani na obrazach, freskach czy w sztuce pisanej. Twórcy nierzadko ukazują ich w niebieskiej barwie. Co więcej, w wyobrażeniach mają cztery skrzydła, pokryte oczami. Oznaczają one wszechwiedzę. Uznaje się, że wyobrażenia na temat Cherubinów są efektem wymiany religijnej, kulturowej oraz artystycznej między krajami, znajdującymi się po wschodniej stronie Morza Śródziemnego.

Istoty te po raz pierwszy zostały wspomniane w Księdze Rodzaju, gdzie strzegą drogi do Drzewa Życia po wygnaniu człowieka z Edenu. Kolejny ważny opis pojawia się w Księdze Wyjścia, przy Arce Przymierza. Cherubinowie z Raju czy też z Arki przedstawiane były jako postacie z twarzą o cechach ludzkich. Natomiast postaci z Księgi Ezechiela charakteryzowało to, że elementy ludzkie mieszały się ze zwierzęcymi.

Bardzo często Cherubini są także przedstawiani jako tzw. Amory - tłuściutkie bobasy ze skrzydłami i łukiem. Jest to nawiązanie do tego, że są młodszymi braćmi innych aniołów, poniekąd dziećmi. Jest to jednak błędny obraz i istoty te zdecydowanie nie zasługują na pobłażliwe traktowanie.

Co symbolizują Cherubowie?

W Starym Testamencie Cherubinowie mieli symbolizować brak możliwości  powrotu do raju. Miały też przenosić z niebios na ziemię Boga siedzącego na tronie. W świątyni Salomona utworzono także wyobrażenia Cherubinów, którzy mieli za zadanie odegrać rolę stróżów wspomnianej już Arki. Ponadto, istoty te były wyhaftowane na zasłonach oraz wytłoczone  także w drewnie na ścianach oraz drzwiach świątyni. 

Czym zajmują się Cherubini?

Cherubini mają za zadanie służyć wśród wszechświatów lokalnych. W dużej części zajmują się pracą w instytucjach edukacyjnych życia morontialnego, między innymi pełniąc funkcję Nauczycieli Światów, systemów. Są również asystentami swoich starszych braci - Serafinów. Kiedy następuje konieczność, mogą przejąć ich obowiązki. Od Serafinów Cherubini różnią się tym, że nie wykonują obowiązków poza lokalnym wszechświatem, z którego pochodzą.

Cherubini cechują się wysokim poziomem inteligencji oraz wrażliwością. Nigdy nie przestają się samodoskonalić. Są podobni do ludzi, jednak się nimi nie zajmują. Mogą awansować na Aniołów wyższej rangi dzięki swojej ciężkiej pracy.

Cheruby służą, by wychwalać moc oraz świętość Boga. W Biblii przeczytać można, że to ich najważniejsze zadanie. Wielbią oni Boga śpiewem, w dostrzegalny sposób więc podkreślają Stwórcy wśród swoich ludzi. 

Jak przebiegają awanse wśród Cherubinów?

Służba Cherubinów może wyglądać w różny sposób, w zdecydowanej większości prowadzi jednak do wznoszenia się w hierarchii. 

Serafini, którzy są opiekunami nieraz potrzebują wsparcia Cherubinów. Kiedy jednak osoba, którą się opiekują umrze i zacznie drogę wznoszenia się ku niebu, Serafin nie musi już mieć wsparcia mniej doświadczonych braci. W takim wypadku pozbawiony zajęcia Cherubin może  otrzymać status seraficzny i zyskać poziom Nauczycieli Światów-Mieszkań.

Cherubini dzielą się też na dwie grupy. 

1. Cherubini stadium pośredniego. To anioły, które mają mniejszy potencjał na awans. Większość z należących do tej grupy pozostanie już Cherubinami. Tylko najbardziej wytrwali i utalentowani mają szansę na wznoszenie się.
2. Cherubini morontialni. Cherubinom morontialnym zdecydowanie bliżej do stadiów materialnych niż innym jednostkom z tej grupy. Są oni niezwykle przydatni w działaniach planetarnych i cenieni przez starszych braci. Nierzadko są odpowiedzialni za współpracę  z istotami pośrednimi. Pełnią również dużo funkcji na pograniczu światów edukacyjnych morontii. 

Cherubini w Biblii - trzy najważniejsze opisy

Postać cheruba przewija się przez cały Stary Testament, ale trzy fragmenty mają znaczenie kluczowe:

• Księga Rodzaju (Rdz 3,24) - to pierwsza wzmianka w Biblii. Po wygnaniu człowieka z Edenu cherubini z płomienistym mieczem strzegą drogi do drzewa życia.
• Księga Wyjścia (Wj 25,18-22) - dwie złote figury cherubów na przebłagalni Arki Przymierza, między którymi Bóg obiecuje się objawiać.
• Księga Ezechiela (Ez 1 i Ez 10) - najbardziej rozbudowany opis, w którym cherubini mają cztery twarze, cztery skrzydła, a ich ciała i skrzydła pełne są oczu.

Z tych obrazów wyrasta podwójna rola cherubinów: są strażnikami tego, co święte, a jednocześnie „tronem” lub rydwanem Boga. Dlatego w Biblii wielokrotnie powtarza się określenie mówiące o Panu, który zasiada nad cherubami.

Cherubini a serafini - czym się różnią?

Oba chóry należą do najwyższej triady hierarchii anielskiej opisanej przez Pseudo-Dionizego Areopagitę, ale przypisano im różne cechy. Serafinów wiąże się z ogniem i miłością, cherubinów z mądrością i poznaniem.

Różni je też wygląd znany z Biblii: serafini z wizji Izajasza mają sześć skrzydeł, natomiast cherubini z wizji Ezechiela - cztery. Inne jest wreszcie źródło: serafini pojawiają się w Księdze Izajasza w jednej scenie, a cherubini wracają w wielu księgach, także jako element wystroju świątyni Salomona.

Skąd biorą się różne opisy cherubinów?

Czytając o cherubinach, warto wiedzieć, że funkcjonują obok siebie co najmniej trzy tradycje. Pierwsza to tradycja biblijna i chrześcijańska, w której cherubini są strażnikami i tronem Boga. Druga to ikonografia i sztuka, która z czasem zamieniła ich w pucułowate aniołki - putta, często mylone z antycznymi amorkami.

Trzecia to nurty ezoteryczne i współczesne objawienia prywatne. Stąd właśnie pochodzą pojęcia takie jak wszechświaty lokalne, życie morontialne czy podział na cherubinów stadium pośredniego i morontialnych - opisane w Księdze Urantii. Nie są to pojęcia biblijne ani nauczanie Kościoła, dlatego czytelnik powinien traktować je jako odrębną tradycję, a nie część chrześcijańskiej angelologii.