Czaroit

Czaroit jest minerałem z gromady krzemianów. To niezwykle rzadki minerał, pożądany przez kolekcjonerów. Dostępny jest właściwie w jednym jedynym miejscu na świecie, w dorzeczu rzeki Czary we wschodniej Syberii. Tam lokuje się na obszarze o powierzchni ok. 10km2.

Urok czaroitu polega nie tylko na trudnodostępności, ale również na zagadkowej strukturze między krzemianami warstwowymi a krzemianami wstęgowymi oraz wyjątkowym składzie chemicznym. Wyjątkowym, bo zmiennym, to właśnie dlatego skład chemiczny minerału nie jest ostatecznie zdefiniowany. Systematycznie, od czasu do czasu, wykrywa się w nim kolejne pierwiastki, które znacząco wpływają zarówno na strukturę kamienia jak i na jego własności chemiczne.

Po raz pierwszy na czaroit zwrócono uwagę w 1948 roku, nie otrzymał jednak wówczas właściwej nazwy - uznano go za odmianę znanej już skały. Status odrębnego minerału zyskał dopiero w latach 70. XX wieku. W trakcie badań struktury minerału okazało się, że nie jest on jeszcze znany geologom. Przedmiotem badań czaroitu jest m.in. jego barwa (zobacz: symbolika kolorów). To fiołkowo-liliowy minerał o różnym nasileniu składowych koloru. Bywa też szarawy, złotawy czy brunatny. Jedną z przyczyn sieci barwnych plamek na jego powierzchni przypisuje się manganowi

Czaroit, znaczenie i symbolika kamienia

Z uwagi na swoja stosunkowo krótką historię czaroit nie zakorzenił się jeszcze zbyt mocno w ezoteryce. Jego właściwości fizyczno-symboliczne w tym obszarze wynikają raczej z podobieństw niż wyróżniających się cech. Ale nawet na tej podstawie i jeszcze bardziej na podstawie cech fizycznych wszystkich minerałów budujących czaroit można uporządkować jego działanie magiczne.

Magia czaroitu polega na przenoszeniu mocy odczytywania i przewidywania przyszłości, dlatego minerał ten jest zalecany dla osób zajmujących się zawodowo magią, ale też ezoteryką leczniczą, dla wróżek, jasnowidzów i astrologów. Czaroit wzmacnia komunikację przekazu pozazmysłowego, intuicyjnego, ale też wskazuje drogę wszystkim poszukujących duchowości w swoim życiu. Wzmacnia modlitwę i medytację, czyli kanały komunikacji z Bogiem i samym sobą. Energia czaroitu ma charakter wsobny, tworzy potrzebę przyjrzenia się własnej duszy i eliminuje negatywne a zakorzenione wzorce społeczne. Oczyszcza duszę, resetuje ją, przygotowuje do nowego.

Czaroit wykorzystywany w kontaktach z innym człowiekiem potrafi sięgnąć do podświadomości drugiej osoby i wydobyć na wierzch wszystko to co miało tam zostać ukryte. To dlatego zalecany jest osobom, które muszą zmierzyć się z własnymi demonami, nerwicami, traumatycznym wspomnieniami, obecnymi w długiej pamięci większości osób żyjących na Ziemi.

Właściwości czaroitu w ezoteryce

Czaroit oddziałowuje przede wszystkim na system nerwowy. Pomaga pozbyć się bliżej nieokreślonych lęków, permanentnego, niezdefiniowanego stanu niepokoju i wynikającej stąd bezsenności. Ale pomaga też rzucić nałogi, również behawiorystyczne, o podłożu psychicznym. Czaroit wycisza agresję, koi nerwy, tworzy przyjazne nastawienie do świata zewnętrznego, pomaga w kontaktach i komunikacji. W tradycji litoterapii przypisuje mu się także wspieranie regeneracji organizmu po chorobie czy zabiegu oraz dobroczynny wpływ na układ trawienny. Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że są to przekonania ezoteryczne, a nie ustalenia medycyny - kamień nie leczy depresji ani żadnej innej choroby i nie zastępuje kontaktu z lekarzem.

Czaroit w jubilerstwie

Z uwagi na swoją oryginalność i niezwykłą estetykę, czaroit wykorzystywany jest w jubilerstwie. Z jego pomocą tworzy się korale, kaboszony, broszki, kolczyki i bransoletki. Wykorzystywany jest także do podnoszenia walorów wystroju wnętrz. Minerał stosuje się do zdobienia przedmiotów codziennego użytku: skrzyneczek, puzderek i pojemników, podpórek wielorakiego przeznaczenia, wazonów, kielichów, sztućców. Jako element biżuterii czaroit zdobi przede wszystkim kobiety, ale jego ciemna barwa np, fioletowa, inspiruje do noszenia drobiazgów jubilerskich również mężczyzn. Zdobienia czaroitem można znaleźć w spinkach do mankietów, pinezkach, spinkach do krawatów. W modzie męskiej czaroit prezentuje się równie doskonale jak w modzie kobiecej.

Właściwości fizyczne czaroitu

Dla kolekcjonera i kupującego biżuterię najważniejsze są konkretne parametry kamienia:

• Gromada: krzemiany, uwodniony krzemian potasu, sodu, wapnia, baru i strontu
• Wzór podawany w literaturze: K(Ca,Na)₂Si₄O₁₀(OH,F)·H₂O - wciąż uważany za nie w pełni ustalony
• Twardość w skali Mohsa: 5-6, a więc zbliżona do szkła
• Gęstość: około 2,5-2,8 g/cm³
• Połysk: jedwabisty do perłowego, wynikający z włóknistej budowy
• Barwa: od jasnego liliowego po nasycony fiolet, z białymi i szarymi smugami

Czaroit prawie nigdy nie występuje samodzielnie. W jednym okazie towarzyszą mu zwykle tinaksyt (pomarańczowe i żółte igiełki), egiryna (czarne skupienia), a także tokkoit i fedoryt. To właśnie splot tych minerałów daje charakterystyczny wzór przypominający pióra, wiry albo pasma jedwabiu.

Twardość na poziomie 5-6 oznacza, że kamień nadaje się do biżuterii, ale wymaga ostrożności. Najlepiej sprawdza się w wisiorkach i kolczykach, gorzej w pierścionkach narażonych na codzienne obicia.

Historia odkrycia i pochodzenie nazwy

Historia czaroitu zaczyna się w 1948 roku, gdy radziecki geolog W. G. Ditmar, badając Masyw Muruński, zauważył nietypową fioletowoszarą skałę. Uznał ją wtedy za łupek cummingtonitowy, czyli materiał dobrze już znany.

Dopiero po latach tą samą skałą zajęli się ponownie geolodzy Jurij Rogow i Wiera Rogowa. Szczegółowe analizy wykazały, że chodzi o nieznany wcześniej minerał o bardzo złożonym składzie. Międzynarodowa Asocjacja Mineralogiczna zatwierdziła go jako nowy gatunek pod koniec lat 70. XX wieku.

Warto rozwiać popularne nieporozumienie. Nazwa „czaroit” nie pochodzi od słowa „czary”, choć takie skojarzenie samo się nasuwa i bywa powtarzane w tekstach ezoterycznych. Źródłem jest nazwa rzeki Czary, w której dorzeczu leży jedyne złoże tego minerału.

Samo złoże nosi nazwę Sirieniewyj Kamień, czyli „bzowy kamień”, i leży w trudno dostępnym rejonie na pograniczu Jakucji i obwodu irkuckiego. To jedyne miejsce na świecie, gdzie czaroit występuje w ilościach pozwalających na wydobycie - i właśnie ta wyjątkowość decyduje o jego cenie.

Jak rozpoznać prawdziwy czaroit?

Wysoka cena i rozpoznawalny wygląd sprawiają, że na rynku pojawiają się podróbki. Najczęściej są to barwione jaspisy, marmury lub kalcyty, a w najtańszej biżuterii - zwykłe tworzywo sztuczne.

Na co zwrócić uwagę:

• Włóknista struktura - prawdziwy czaroit ma widoczne, przeplatające się pasma i wyraźny jedwabisty połysk, który zmienia się przy obracaniu kamienia.
• Niejednolita barwa - równy, płaski fiolet bez smug i wzoru powinien budzić podejrzenia.
• Domieszki innych minerałów - czarne lub pomarańczowe wtrącenia są raczej dowodem autentyczności niż wadą.
• Cena - bardzo tani „czaroit” w dużym rozmiarze to niemal na pewno imitacja.

Często pojawia się też pytanie o promieniotwórczość, bo czaroit powstaje w środowisku bogatym w rzadkie minerały. Sam czaroit nie jest promieniotwórczy i można go bezpiecznie nosić oraz przechowywać - w jego składzie nie ma uranu ani toru.